نجات و جاهان

Meydane-E Emam (نقاش یاهان)

میدان نقش جهان در زمان Timurids ساخته شده است، در اندازه کوچکتر از فعلی. در زمان شاه عباس من مربع بزرگ شد و شكل آن هنوز هم حفظ شده است. برخی از مهمترین ساختمان های اطراف میدان در همان دوره ساخته شده اند. پس از جابجایی پایتخت ایران از اصفهان تا شیراز، شهر نجس جاهن به تدریج اهمیت خود را از دست داد. در میدان قاجار، میدان و ساختمان های آن به ناچیز رسیده است. در ابتدای دوره پهلوی تمام ساختمان های اطراف میدان به طور کامل بازسازی شدند. کار بازسازی در این ساختمان ها همچنان ادامه دارد.

این میدان توسط صفویان ساخته شده بود و در آنجا یک باغ بزرگ به نام نقاش جهان وجود داشت. مربع بیش از 500 متر طول دارد و 165 متر عرض و سطح آن حدود 85 هزار متر مربع است. در زمان شاه عباس I و جانشینانش، این میدان برای مسابقات پولو، اردوی ارتش و برگزاری مراسم، احزاب و رویدادهای مختلف مورد استفاده قرار گرفت. دو درب سنگی برای قطب، که هنوز در قسمت شمالی و جنوبی مربع وجود دارد، خاطره ای از آن دوران است. در امتداد محوطه مربع، ساختمان های باشکوه مانند مسجد شیخ لطف الله، مسجد جامع عباسی (یا مسجد امام)، کاخ علی کیپو و پورتال گیزیری ساخته شده اند که هر کدام نمونه ای از معماری دوره صفوی این آثار میوه خلاقیت و هنر معماران با تجربه ایرانی است، به ویژه شیخ بهایی، علی اکبر اصفهانی و محمد رضا اصفهانی.

قبل از احداث ساختمان های کنونی در زمان شاه عباس اول، میدان - و سپس کوچکتر - به عنوان مکانی برای اعدام محکوم به مرگ و برای برگزاری مراسم رسمی مانند جشن نوروز. منابع متعدد تخمین زده اند که ساخت میدان به شکل فعلی آن در زمان سلطنت شاه عباس I در سال 1602 است. با این وجود از زمان آغاز سلطنت شاه عباس سطح میدان در مقایسه با مربع کوچک قبلی زیاد شده است و چندین بار نشانگرهای روشنایی و آتش بازی بوده است.

این احتمال وجود دارد که ساخت این میدان با الهام از طراحی مربع حسن پدیا در تبریز انجام شود. علی اکبر اصفهانی و محمد رضا اصفهانی، دو معمار هستند که مربع را طراحی کرده و آن را در شکل فعلی خود ساخته اند. نام این دو معمار در پورتال مسجد جمعه عباسی و در محراب از مسجد شیخ لطف الله.

در طول ساخت و ساز میدان و سپس در طول دوره صفوی، این میدان زنده و پر از فعالیت بود، اما در زمان سلطنت شاه سلیمان و شاه سلطان حسین مراقبت از میدان به تدریج رها شد. تحت سلطنت شاه سلطان حسین جریانات آب به تدریج رکاب زدند و آخرین درخت های باقیمانده - که شاه عباس خود کاشته بود - خشک شد. در دوره قاجار، به میدان و نیز سایر ساختمان های تاریخی اصفهان توجه نشده است. برخی از قسمت های کاخ nagghare-خانه (توجه داشته باشید: ساختمان هایی که قطب های خود را با فواصل مشخص تنظیم می کنند) در طول دوره تحریک آمیز که ایران از حملۀ افغانی تا زمان ایجاد دولت قاجار نابود شد، نابود شد. در زمان سلطنت برخی از فرمانداران محلی مانند شاهزاده سلول و شاهزاده سارم الدوله، مجتمع نقاشی جهان به آستانه تخریب رسید. در پایان دوره قاجار، بخش بزرگی از مجسمه ها نابود شد، دکوراسیون گنبد در خرابه ها بود و مجتمع مورد نیاز برای بازسازی مجدد به طور کامل.

مربع به نام "ناص یحان" نامگذاری شد زیرا پیش از صفوی ها، باغی با نام آن در جای جای مربع وجود داشت. این باغ به نوبه خود این نام را از شهر آذربایجان که اکنون به نام ناخوین نامیده می شود، گرفته است. حمد الله مقدمی گفت که او در مورد این شهر صحبت می کند: "این یک شهر دلپذیر به نام" نکاژان "(" تصویر جهان ") است و اکثر ساختمان های آن از آجر ساخته شده اند." پس از احیای میدان و ساختمان های اطراف آن، در زمان رضا شاه، نام رسمی این میدان به "پایتخت دوسلش" و مسجد "جمعه عباسی" در "مسجد شاه" تغییر یافت . امروز نام رسمی مربع "piazza dell'emam" یا "piazza امام خمینی" است.

میدان انقلاب جهان: دیدگاه مورخین.

جین دیلافوی، مسافر فرانسوی که از میدان 1880 بازدید کرد، نوشت: "من نیازی به تلاش در مورد حل مسائل مهم مانند پیثاقور ندارم؛ زیرا برای من واضح است و می توانم با اطمینان کامل بیان کنم که در جهان متمدن امروز هیچ نوع ساخت و ساز، که با توجه به اندازه، زیبایی و تقارن آن، قابل مقایسه با این میدان است. این نظر شخصی من نیست، دیگر معماران اروپایی و مهندسین مهندسی هم نظر مشابه دارند. "

حتی Pietro della Valle، یک مسافر ایتالیایی، نظرش را بیان کرد: "در اطراف این میدان توسط ساختمان هایی با هم، به خوبی و متناسب و زیبایی محصور شده اند که پیروزی آن در هر نقطه ای متوقف نمی شود. درها عالی هستند مغازه ها در سطح خیابان واقع شده اند؛ یخچال ها، پنجره ها و هزاران دکوراسیون مختلف بالای آنها یک پانورامای پر جنب و جوش را تشکیل می دهند. نسبت معماری و پالایش کار دلایل شکوفایی و زیبایی مربع است. اگرچه قصرهای پیاژه نواونا در رم بیشتر چشمگیر و ثروتمندتر هستند، اگر شجاعت را پیدا کنم، می توانم بگویم که من به دلایلی به من علاقه ای می دهم که نامزد جشنواره شود. "

پروفسور هاینز، یک آلمانی معاصر ایرانی، در مورد میدان نقاج جهان می نویسد: "مربع در مرکز شهر است؛ در غرب ما هیچ دلیلی از نظر ابعاد و سبک معماری و اصول شهری نداریم. "

ژان چاردین، یک مسافر مشهور فرانسوی، اشاره به نقاشی جهان را به عنوان مرکز تجارت می داند.

ساختمان های اطراف میدان

پروفسور آرتور پاپ در کتاب خود درباره معماری ایران، در مورد این مقاله می نویسد مسجد امام: "ساخت این مسجد، علیرغم بی صبری شاه عباس برای تکمیل کار او، بسیار آرام پیشرفت کرد، به طوری که آخرین پوشش سنگ مرمر در 1638 تکمیل شد. این کار یک رویداد اجلاس در هزار سال مساجد ساختمانی در ایران است ".

کتیبه در پورتال مسجد، در خطاطی ثلثکار علی رضا عباسی، نقاش مشهور عصر صفوی، از 1616، می گوید که شاه عباس این مسجد را با میراث شخصی اش ساخت و آن را به روح شاه طهماسب اجداد مشهور خود اختصاص داده است. تحت این کتیبه یکی دیگر از آهنگسازان محمد رضا امامی که معمار اصلی مسجد اصلی اصفهان یعنی علی اکبر اصفهانی بود بزرگ شد. ارتفاع گنبد بزرگ مسجد 52 متر است، ارتفاع مین های داخلی آن از 48 متر و مناره های ورودی که از میدان 42 متر خارج می شود. اسلب های بزرگ سنگ مرمر و سنگ های گرانبها سنگاب (یادداشت سردبیر: عروق سنگی بزرگ که پر از آب بود)، به ویژه سنگاب، تاریخ 1683، در یافت شبستان (توجه داشته باشید: فضای مسجد برای نماز شب) در غرب گنبد بزرگ، یکی از چیزهای جالب برای دیدن این مسجد است که در جهان اسلام برابر نیست. "

La مسجد شيخ لطف الله آن را در سمت شرقی مربع واقع شده است. ساخت آن، که در سال 1602 توسط سفارش شاه عباس I آغاز شد، در 1619 تکمیل شد. معمار مسجد محمدرضا اصفهانی و کتیبه های پورتال است ثلث من از علی رضا عباسی، خواننده مشهور صفوی است. شاه عباس این مسجد را برای بزرگداشت شیخ لطف الله، یکی از متخصصان شیعه بزرگ، بومی جبل امل (در لبنان امروز) و پدرش، ساخته است. در کنار این مسجد، یک مدرسه برای آموزش شیخ لطف الله نیز ساخته شده است که امروز دیگر وجود ندارد. مسجد شیخ لطف الله هیچ مناره ای ندارد صحن(دادگاه نمونه معماری مسجد)، اما گنبد بزرگ آن یک نمونه منحصر به فرد در معماری مساجد است. در میان ویژگی های مسجد، راه حلی برای برهم زدن سالن ورودی مسجد با توجه به جهت مکه، پیدا کردن مسجد در طرف شرقی مربع وجود دارد.

La مسجد جامع عباسی، ساخت آن در 1611 به سفارش شاه عباس اول، در 1616 تکمیل شد. در همان سال، کارهای دکوراسیون مسجد را ادامه دادند که در طول حکومت دو جانشین شاه عباس ادامه داشت. معمار این مسجد علی اکبر اصفهانی است و کتیبه های این پورتال توسط علی رضا عباسی، تلفن تماس گیرنده است. به مدرسه به جنوب غربی مسجد، یک اسکلت سنگی ساده در چنین نقطه ای قرار گرفت که دقیقا در ظهر روز چهاردهم اصفهان را در چهار فصل نشان داد: محاسبات مربوط به آن به شیخ بهایی مربوط است. در میان ویژگی های این مسجد اکو است که در زیر گنبد بالا 52 متر تولید می شود.

کاخ علی قاپو، که در دوره صفوی به نام "کاخ داولاتخان" نامگذاری شد، براساس دستور شاه عباس اول ساخته شده است. کاخ دارای طرح های 5 است و هر کدام از آنها دارای دکوراتی خاص است. نقاشی های دیواری از رضا عباسی، نقاش مشهور دوران صفویه، که دیوارهای ساختمان را تزئین می کنند و کارهای گچ بر روی دیوارهای ساختمان بسیار زیبا هستند، به ویژه از گیتار "اتاق صدا" که دارای ویژگی های صوتی است: به مناسبت از اجرای موسیقی این استقامس ملودی ها را هماهنگ کرد و آنها را بدون پخش کردن صدای پخش کرد. در زمان سلطنت عباس دوم، در 1644، سالن فوق العاده ای به این قصر اضافه شد و دکوراسیون این ساختمان تکمیل شد. شاه عباس و جانشینانش سفرا و مهمانان عالی رتبه در این کاخ را دریافت کردند. از بالای این ساختمان می توانید از منظره زیبای شهر اصفهان لذت ببرید. گفته شده است که درب ورودی این ساختمان از شهر نجف به ارمغان آورده است و این به دلیل نامگذاری علی کیپو بود اما با توجه به نسخه دیگری از این نام، اشاره به دروازه عثمانی بابل العلی است.

علاوه بر ساختمان هایی که هنوز هم وجود دارد، ساختمان های دیگری در میدان نهاش و جاهان وجود دارد که به تدریج از بین می رود و ناپدید می شود. در میان این ها می توانیم به پالازو دل آرولوویو (که به طور کامل نابود شد و مسجد شیخ لطف الله در جای خود ساخته شد)، پایتخت های سنگ مرمر که احتمالا به وسیله تخت جمشید به اصفهان آورده می شود (یکی از آنها به چله منتقل شد Sotun و دیگر در موزه باستان شناسی ایران در تهران دیده می شود)، اسلحه های اسپانیایی 100 (از بین بردن فتح جزیره هرمز توسط امام مهلک خان) و یک مایل qopoq (یادداشت سردبیر: درخت بالا) 40 متر بالا در مرکز مربع، در حال حاضر به طور کامل ناپدید شد.

میدان نضجحان در 1935 در فهرست کارهای میراث ملی ایران ثبت شده است. این مربع بخشی از اولین آثار ایران است که در 1979 در سایت میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.

سهم