شهر داغان غلامان
شهر داهان غلامان در نزدیکی روستای قلیه نو، شهر زابل (منطقه سیستان و بلوچستان) واقع شده و از همان زمان هخامنشی، به قرن پنجم و ششم قبل از میلاد
این سایت باستان شناسی که شامل بقایای و آثار ساختمان های این شهر است، در یک منطقه بسیار بزرگ در یک منطقه از 4 به 5 کیلومتر گسترش یافته است. سایت باستان شناسی دحال غلامان در سال 60 توسط باستان شناس ایتالیایی امmberto Scerrato کشف شد.
این تنها تاریخی است که در دوره هخامنشی کشف شده است که به وضوح حاکمیت کامل ایران در بخش شرقی خود را نشان می دهد و تنها شهر باستانی این دوره است. از آن مهندسان آن زمان ابتدا طرح را کشف کردند و سپس شهر را ساختند.
در این که بعدها یک مرکز سیاسی اداری ساتراپی (vālineshin) از Zarnag (Zarnaj) در پادشاهی هخامنشیان، معماری هخامنشی سنتی با محلی از سیستان ادغام شده است.
کاوش ها نشان می دهد که این شهر با ورودی، محل نمازخانه چهار گوشه ای با چهار برج گارد، کاخ پادشاهی، ساختمان های عمومی بزرگ، یک معبد، مسکونی، یک خیابان، کانال و مناطق نظامی و صنعتی.
یکی از ویژگی های دهان غلامان عدم وجود برج ها ، سنگرها و دیوارهای دفاعی است و این نوعی ثبات اقتصادی و رونق سیاسی هخامنشیان در کشور را نشان می دهد.
باستان شناسان تخلیه ناگهانی بستر رودخانه Hirmand یکی از عوامل اصلی در رها کردن این شهر را در نظر می گیرند.
نام اصلی آن، زرنگ (Zaranj)، Dranghiana یا Dranjay - ریشه همان کلمه دارد zarreh e دریا- به عنوان پایتخت هخامنشی با Sistn امروزی مطابقت دارد و "دهان غلامان" (روشن: دهانه ، عبور برده ها) نام جدیدی است که بر اساس گزارش های محلی بر اساس ورود بردگان به سامانه دقیقاً از این جهت
همچنین ببینید