ادبیات

ادبیات فارسی

Lیک سنت ادبی که خود ادبیات نئوپرس را تعریف می کند، ریشه هایش را بیشتر در فرهنگ ایرانی باستان پیدا می کند، در دوره پس از اسلام مجددا تعریف شده و دوباره بازنویسی می شود. اشتباه معمولی این است که ادبیات نئو فارس را به عنوان دوره ای جدا از تاریخ بقیه یک سال هزاره بگذرانید و نقش ظهور اسلام را در شکل گیری یک سنت ادبی در زبان نئو فارس ارتقا دهید. این دیدگاه خاص نیز از این واقعیت پیروی می کند که شعر پیش از اسلام، که تا امروز به دست آمده است، همان فرم متریک را به عنوان بعد از اسلام ندارد، درست همانطور که متریک زبان شعری قاری ایتالیایی متفاوت از شعر نوشته شده است در کلاسیک لاتین. چنین مسائلی باعث شد برخی از محققان بر این باور باشند که قبل از اسلامگرایی، ایرانیان هنر شعر را نمی دانستند و تنها به خاطر دخالت فرهنگ عرب می توانستند شعر را شناخته باشند.

این نظریه نیز توسط برخی از نویسندگان مدرن فارس پشتیبانی می شود که به سبب دلایل مذهبی، تمام شکوه های فرهنگ فارسی پس از اسلام را به افرادی که اعتقاد داشتند که متمدن ایران بوده اند، تسلیم می کنند و توسط متفکران غربی که آنها در نظر گرفته اند، تکرار شدند ادبیات عربی به عنوان فصل اول ادبیات نئو فارسی، نمایندگی هنر شعر نئو آرانیک به عنوان Minerva قبلا بالغ و صحبت از یک ادبیات واحد اسلامی است که در زبان های مختلف بیان شده است. با توجه به این فرضیه، زبان فارسی بدون وام های عربی حتی یک اصطلاح خرد و ناپسند است.

شاید برای کسانی که استعاره زبان نئو فارسی را مشتق از زبان عربی می دانند، تأکید می کنند که شعر در ایران پس از حمله مسلمانان متولد شده است و اولین بخش از تاریخ ادبی نئوپرس، ادبیات عربی است و سپس شخصیت هایی را که با آن نئو فارسی "اعراب" نوشته شده است، لازم نیست سابقه تاریخ ادبیات فارسی را بنویسید. بدیهی است با توجه به این دیدگاه، بهتر است که برای تاریخ کلی ادبیات اسلامی، که بر اساس معیارهایی است که در قرن نوزدهم به تفسیر فرهنگ های شرقی و به ویژه ایرانی ها اعطا شده است، گردآوری شده است.

ادبیات نئورسانی که تا امروز ادامه دارد و ادامه ادبیات میانه فارسی با جدایی ناشی از نابودی امپراتوری ساسانی (224 AD - 651 AD) است، در قرن نهم در یک شیوه هنوز هم نابالغ در مقایسه با پالایش سبک است که تقریبا دو قرن بعد برسد.

تغییرات متریک در میانه ایران در دوره ساسانی آغاز شده است. بعدها در دوره اسلامی به علت شناخت بیشتر ایرانی از تکنیک شاعر عربی و اشتیاق آنها به فرهنگ مذهبی غالب، برخی از اشکال متریک شاعران عرب توسط شاعران پوسوفونیک مصنوعی تقلید شده است، اما این هرگز با موفقیت قابل ملاحظه ای ملاقات کرد و همیشه به عنوان یک عجیب و غریب از سخنرانان عرب زاده دیده می شود. می توان گفت که بهترین هدیه ای از شعر عربی به اشعار شعر فارسی و حتی آن عاشقانه، قافیه است. متریک فارسی - که از میراث فرهنگی ایران باستان همراه با پیوندهای پیوسته و اختراعات حاصل می شود - به تدریج یک ابزار ماهرانه نه تنها برای انتقال پیام شاعرانه بلکه برای ارائه یک مبنای موثر برای ترکیب ملودیک آواز سنتی می شود. در واقع، بسیاری از گشتی ها (انواع ملودی) سیستم موسیقی ایرانی باستان بر اساس اشکال متریک شعر است. ژانرهای شعر نئوپرسین زیاد است: از حماسه تا پند (سبک ژرف و سزاوارانه) و از شعر عاشقانه به سبک جنب و جوش و طنز

دشوار است که موضوع عشق عشق شعر نئو فارسی را تشخیص دهیم؛ علاوه بر این، در سنت ادبی ما، حضور یک کلمه که خصوصیات سنتال تروبادوئیکو است بسیار نادر است. برای برخی از منتقدان، عاشق شعر نئو فارسی در بیشتر موارد، چیزی جز مردی است که به شیوه ای مبهم و مرموز توصیف شده است. اما این نظر، به دلایل مختلف، قابل انکار است و، بر طبق محققان دیگر، ویژگی های شگفت انگیز از معشوق، در شعر نئو ایرانی، نتیجه باروک بیش از حد و شاعرانه است. یکی از عواملی که موجب بی اعتنایی در مورد ادبیات مورد علاقه / نئوپروسیایی می شود فقدان جنس گرامری است، حتی در مورد ضمایر. این ویژگی دستوری که به واسطه فرایند هزاره ساده سازی زبانهای ایرانی ایجاد می شود، موجب بروز اختلافات فراوانی می شود که باعث افزایش حداقل پنج نظریه موازی در ارزیابی معشوق هر شاعر می شود:

1. یک مرد دوست داشتنی که شاعر آن را دوست دارد.
2. معشوقه عرفانی که می تواند با خدا شناسایی کند.
3. یک زن به لحاظ تاریخی و عمدتا فرشته، همانطور که در stilnovism ایتالیایی اتفاق می افتد.
4. مجموعه ای از عزیزان مختلف، به طور همزمان و یا در دوره های مختلف زندگی شاعر ستایش شد.
5. یکی از دوستداران متعارف که بعضی اوقات با حاکمیت شناخته می شود.

... به طور سنتی در تاریخ شعر کلاسیک در ایران پس از اسلام، ما از چهار سبک اصلی صحبت می کنیم: خراسانچی، عراق، هندوستان و بازجست (بازگشت).
سبک خراسانئی که قرن ها را از قرن هشتم تا هجدهم به خود اختصاص می دهد، اولین مرکز آن در دادگاه های سافریده و سامانی در مناطق سیستان و خراسان است که در آن نخستین خادمان شاعران ظاهر گرا متمایز بود. در حقیقت، دادگاه های نیمه مستقل سیستان و بالاتر از همه خراسان، طرفداران هنر شعر فارسی، سعی داشتند با خلافت عباسیان مخالفت کنند، که در حالی که آداب و رسوم پیش از اسلام اسلامی را جذب می کردند، سعی داشت زبان را از بین ببرد.
با این حال، سبک عراقی (سده های 13 تا 15) به شکل ضمنی پس از فروپاشی دادگاه های فارسی شرقی و انتقال سلطنت های فارسی به مناطق مرکزی آن شکل گرفته است. سبکلنوی فارسی، به نام عراقی که متعلق به عراق فارس است (مربوط به مناطق مرکزی ایران است)، پاکسازی مدرسه خراسان را تکمیل کرد، در عین حال، در مورد عرفان، تفکیک عشق زمینی به الهی، را تکمیل کرد. در این مدرسه، آشتی در مورد موضوع حیاتی عشق، بین معشوقه و اروس، بین عشق به خدا و عشق به موجودی بر اساس حرکت از بتن به انتزاعی وجود دارد؛ دوست داشتنی است که برای مقابله با کنتراست، ایجاد ارتباط بین دو سطح می شود. بدین ترتیب نوعی انسانی از تعالی به وجود می آید و به معنی خاص روانشناسی عشق اختراع می شود، همچنین بر روی طرح های سخت گیرانه فرمالیته و کلیشه ای غلبه می کند.

سبک عراق به اوج خود می رسد با شاعران بزرگ مانند سعدی، هاز. و رومی و همچنان در برابر دوره صفوی مقاومت می کند (1502 - 1736)، و سپس به اصطلاح اصفهانی می رود، همچنین به نام هند (XVI-XVIII قرن) نامیده می شود. این نام از این واقعیت رسیده است که بسیاری از شاعران آن زمان به هند مهاجرت کردند و از دادگاه "گرگ مگول" خوششانس بودند. سبک هندی بیانگر بسیار گسترده، پیچیده و پس از خیال پردازی است.
پس از فروپاشی سبک هندوستان، ما شاهد شکل گیری یک مدرسه جدید به نام بازجست (return) هستیم، که شبیه نوعی از نئوکلاسیسیسم است که دقیقا در «بازگشت» به سبک استادان خراسانیکا و مدارس عراق است.

زبان کلاسیک مورد استفاده در شعر نئوپرسی بیش از یک هزاره باقی مانده تقریبا کریستال شده است، به طوری که در بسیاری از موارد، تفاوت بین زبان شناسی بین شعر که در قرن نهم و متعلق به عصر ما وجود ندارد، قابل تشخیص نیست. اما ما نباید فراموش کنیم که ما هنوز می توانیم ویژگی های سبکلی را که از نظر سبک شاعران بزرگ خراسان تمایز می یابیم، به مثابه سبک تقلید از مدرسه baţzáhát.

ایمان منصب بصیری
دانشیار
دانشگاه تهران
گاهی اوقات حجاب و گاهی اوقات آینه، Edizioni سان مارکو دی جیوتیانی، Genova، 2014، ص. 183-187.

مقالات

ویرایش توسط دکتر مریم مقات

DR.SSA MARYAM MAVEDAT

فردوسی

فردوسی

حافظ

حافظ

سعدی

سعدی

سهم
  • 24
    سهام