محمد طاق بهار (1886-1951)

محمد طاق بهار

محمد تقی بهارمحمد تاقی بهار، متولد 9 دسامبر 1886 a مشهدبه نام "ملک o-Sho'arā" (Lett: "پادشاه شاعران") و تحت نام مستعار بهار، شاعر، نویسنده، روزنامه نگار، مورخ و سیاستمدار معاصر ایران بود.

محمد تاقی از سن چهار سالگی تحصیلات خود را در مکاتبه خلق (مدرسه سنتی) آغاز کرد، شش به خوبی فارسی و قرآن را خوانده و از هفت سال به لطف کمک پدرانه به یاد شاهنامه رفت و در اوایل او اولین شعر خود را در متریک شاهنامه به دست آوردن جایزه از پدرش.

علاوه بر مدرسه، او همچنین در محافل والدین آموخته است. بهار از سن 14 سالها از طریق پدرش گروهی از لیبرال ها را با یک فکر جدید در ارتباط قرار داد و به خاطر این مشارکت مستمر، از قانون اساسی و آرمان آزادی پرشور شد.

تلاش پدرش برای ایجاد یک شاعر او بی فایده بود. پس از مرگ پدرش، مسئولیت رهبر خانواده بر او افتاد، اما او مطالعات ادبی خود را به دست آورد، به دست آوردن عنوان پدرش، "Malek-o -Sho'arā'Astan-e Qods" از مظفر الدین شاه.

در سن بیست سالگی به گروه مشروطه خراسان پیوسته و اولین اثر ادبی و سیاسی او در روزنامه امضا نشده «خراسان» منتشر شد. از سوی دیگر نوشته های انتقادی سیاسی در مخالفت با رژیم زمان دنبال شد.

بعدها سفیر بهار روزنامه "نور بهار" را منتشر کرد که پس از یک دوره به علت مخالفت با حضور قدرت روسیه در ایران، به دستور کنسول روسیه بسته شد.

بهار بلافاصله روزنامه "طائره بهار" (بهار تازه) را تاسیس کرد و این نیز در خواست های وزیر امور خارجه از زمان بسته شد و به تهران بازداشت و تبعید شد.

بهر که عضو مجمع شورای ملی بود، پس از یکسال در سومین نسخه "نوبهار" در تهران چاپ شد، انجمن ادبی آکادمیک و همچنین مجله آن تاسیس شد.

روزنامه بسته شد و چندین بار باز شد. کودتای 1921 در ایران او را به مدت سه ماه به خانه اش تحویل داد و در همین دوره او یکی از خاطرات خود را به یاد می آورد (قاضی).

بعد از اینکه زندانیان رژیم کودتا آزاد شدند، بهر دوباره عضو پارلمان شد. با تثبیت رضاشاه دیگر، زمینه مطلوب برای فعالیت سیاسی سیاسی بهار نبود و او به طور آگاهانه از سیاست خارج شد تا خود را به فعالیت علمی و آموزش اختصاص دهد.

او چند ماه بعد به اتهام مخالفت مخفی با رضا شاه به مدت چند ماه در زندان به مدت یک سال به اصفهان تبعید شد و سپس با واسطه محمد علی فورقی برای حضور در جشن هزار ساله فردوسی، او آمد به توران احضار شد.

از آن لحظه، دوره پرباری فعالیت علمی بهر بیشتر به طور گسترده ای بیان شد، به ویژه در خرید ادبیات و علمی، اصلاح متون، ترجمه آثار پهلوی به فارسی، در انتشار متدولوژی و در نوشتن مقاله بیوگرافی فردوسی بر اساس شاهنامه.

در آن زمان او به عنوان استاد ادبیات فارسی منصوب شد. با سقوط رضا شاه، بهار دوباره خود را به فعالیت سیاسی متعهد کرد، روزنامه "نوبهار" را نیز مجددا منتشر کرد.

او بعدها چند ماه به عنوان وزیر فرهنگ تبدیل شد، او استعفا داد و دو سال بعد به عنوان عضو آن به پارلمان وارد شد. او پس از گذراندن دوره بیماری، دوباره به تدریس در دانشگاه بازگشت.

در آن سالها او عضو موسس و رئیس انجمن ایرانیان مستبد صلح شد. آثار محمد طاق بهار، به دو قسمت تقسیم شده اند، کتاب ها و اصلاحات به شرح زیر است:

(کتاب ها): "اهل فردوسی" (بیوگرافی فردوسی) "طرق طباطبایی" (در شعر فارسی)، "طرق تفسیر اخذ سایشی" (تاریخ مختصر از احزاب سیاسی)، "چهره خاتبع" (چهار سخنرانی)، "دستور پانج آستاد" (مرتبه پنج اساتید)، "دیوان شاه" (آواز شعر)، "زدنگانی مانی" (زندگی از منی)، "Sabk-shenāsi" (روش شناسی)، "She'r dar Irān" (شعر در ایران)، "قبر امام رضا" (گورستان امام رضا) (A)، "فردوسیمه" ، "Ayadgar-i zarirān" (اصلاح)، "طرق Bal'ami" (تاریخچه Bal'ami)، "Tarikh Sistan" (تاریخ سیستان)، "Resale nafs" (رساله بر روح)، " شاهنامه فردوسی "(کتاب پادشاهان فردوسی) و" مجلد الطارق وعلضسس "(بخشی از داستان و افسانه ها) بخشی از جوامع الحکة و الحمراء الوثرة عفیف است.

حضرت بهور در خانه اش در قرن 24 April 1951 جان خود را از دست داد و در قبرستان زهیر الدوله در ناحیه شمیران در تهران دفن شد.
 

همچنین ببینید

 

معروف

سهم
دستهبندی نشده