تئاتر

تئاتر

سیافا بازی
فلش قبلی
فلش بعدی
لغزنده

تاریخچه هنرهای نمایشی در ایران

مفهوم اروپایی تئاتر در ایران تنها در دهه 1920 معرفی شد؛ بنابراین ما نمی توانیم از یک سنت فارسی در این بخش سخن بگوییم، اما به طور معمول در ایران، این یک فرم بسیار خاصی از نمایندگی است، طائیه.
واژه تضیه، که در اصل به تظاهرات عزاداری اشاره داشت، در طول زمان به طور خاص به نام نمایشی غم انگیز معمولی از تئاتر معاصر فارسی، تظاهرات خانی (تقلید) تبدیل شده است.

تظاهره یا نماز مقدس در دوران سلسله مسلمانان شیعه صفوی (1502 - 1736 AD)، از ریشه های بسیار قدیمی تر، در ایران پرورش می یابد.

این نیز در غرب از 1787 شناخته می شود، یعنی از آنجایی که یک انگلیسی انگلیس، ویلیام فرانکلین از بازدید از شیراز، نمایشی از آن را توصیف می کند.

طایفه تحت حاکمیت پادشاهان قاجار، به ویژه ناصرالدین شاه (1848-96)، پیشرفت و شکوفا می شود و به طور مساوی به طور گسترده ای مورد حمایت و عموم مردم است.
همان شاه یک تکیه داول را ایجاد می کند (یعنی همانطور که بعدا خواهیم دید، برخی از فضاهای ویژه ای از "دولت" خاص) که در آن تظاهرات دقیق تر و رسمی ترتیب داده می شوند. این نوع تئاتر روایی به میزان قابل توجهی به دست می آورد که یک متخصص انگلیسی، سر لوئیس پلی، می نویسد: "اگر موفقیت یک نمایش تئاتر، توسط اثرات آن بر روی افرادی که برای آنها تشکیل شده است یا مخاطبان که در مقابل آن نمایان می شود، اندازه گیری شود، اندازه گیری می شود. هیچ کس تا به حال در مورد تراژدی شناخته شده در جهان اسلام به عنوان حسن و حسین شناخته نشده است. " دیگر غربی ها، انگلیسی ها مانند ادوارد گیبونز، توبول ماکولی و متی آرنولد و فرانسوی ها از جمله آرتور گوبینو و ارنست رنان نیز به نمایشنامه های مذهبی فارسی ترغیب می شوند.
از مسافران خارجی 1808 شروع به مقایسه تضیه با "اسرار" و "احساسات" قرون وسطی اروپا می کنند.

در اوایل دهه 1930، در زمان سلطنت رضا شاه پهلوی، تعزیه برای اهداف رسمی اعلام شده «اجتناب از اعمال وحشیانه ارتداد جمعی» و پرداختن به احترام به دولت سنی استان ترکیه ممنوع شد.
با این حال، آن را در مخفیانه در روستاهای دور افتاده زندگی می کند، resurfacing تنها پس از 1941.
در اواخر دهه 1960، زمانی که روشنفکران مانند پرویز سید شروع به تحقیق کردند، خواستار لغو اعلامیه و نمایندگی برخی از قطعات بودند، در شرایط حاشیه ای باقی مانده است.
نمایندگی کامل طاهایه در نهایت در جشنواره هنرهای شیراز در 1967 ارائه می شود؛ همان جشنواره، در 1976، یک سمینار بین المللی را به اجرا می گذارد که در آن محمد باقر غفاری، برنامه های رایگان هفت تظاهری 14 را سازماندهی می کند که توسط تماشاچیان 100.000 حضور دارند.

سه تظاهرات بزرگ در تظاهرات به یادبود اولین سالگرد مرگ امام خمینی (ره) در 1989، در مأموریت او، در تکیه و تئاتر شهر (تئاتر شهر) برگزار می شود.
تاجیه هنوز در ایران، بویژه در مناطق مرکزی کشور نمایان است (بخشی از سنت های سرزمین های شرقی و غربی نیست).
یک موضوع ثابت و معمول تذهیب، ظهور مراحل دراماتیک ترین زندگی است و تراژدی شهادت، همه امام شیعه (به استثناء XII، هنوز "در غرق شدن")، به ویژه امام حسین، کشته شده است با پیروان و بستگان خود در کربلا در ماه مارماه سال 61 از هجری (683 AD) از ارتش خلیفه یزید.
نمایشنامه ها اغلب سفر امام و مردمش را از مدینه تا بین النهرین، جنگ های آن و شهادت آن را بازگو می کنند.
همچنین در مورد پیامبر محمد و خانواده اش و دیگر شخصیت های مقدس، داستان های قرآن و کتاب مقدس نیز وجود دارد.
اما مهم ترین شخصیت امام حسین است، که بی گناه را مظهر و متعهد مؤمنان می کند.
خلوص او، مرگ ناعادلانه او، تسلیم او به سرنوشت او را به ارزش عشق و ستایش می دهد.
او همچنین (همانند عیسی)، وفادار برای بشریت در روز قضاوت است. او خود را برای رستگاری مسلمانان قربانی می کند.
تذهیه ای که به غیر از شهادت امام حسین (علیه السلام) می گوید، در زمان های مختلف سال دیگر به جز ماه رمضان نمایش داده نمی شود.
کارشناسان ایرانی در این زمینه معتقدند که صحنه سازی و آداب و رسوم طاقیه، در درجه اول به داستان های اساطیر ایران، به ویژه به روایات و توصیف شاهنامه («کتاب پادشاهان») بزرگترین فردوسی شاعر ایرانی اشاره دارد.

اسکریپت ها همیشه به زبان فارسی و در آیه نوشته شده اند، که عمدتا توسط نویسندگان ناشناس است.
نویسندگان نه تنها خود را مجبور به تغییر واقعیت های تاریخی می کنند بلکه شخصیت های شخصیت های اصلی را نیز تبدیل می کنند. به عنوان مثال، سنت حسین به طور منظم به عنوان یک مردی که به شدت سرنوشت خود را می پذیرد، به تصویر کشیده می شود: گریه، بی گناهی خود را اعلام می کند و موجب گریه مردم می شود، که در این عملکرد آیینی، به نوبه خود از گسل های خود و شرایط خود شکایت می کند از ظلم و ستم شخصیت های "ستمدیدگان" و "شهید" بیشتر "شخصیت های" مجدد هستند و قادر به تحریک احساسات مشارکت و عاطفی در بین تماشاگران هستند. در طاظیه دو نوع شخصیت ارائه می شود: مذهبی و محترم، که بخشی از خانواده سنت علی، اولین امام شیعیان است و به نام "انبیا" یا "موفقه خان" نامیده می شوند؛ و دشمنان بد آنها، "اشکیان" یا "مختلف خان" نامیده می شوند. بازیگران (به درستی "خوانندگان" نامیده می شوند) که خود را به عنوان پیروان وفادار می کنند، سبز یا سفید می شوند و آوازها را همراه با موسیقی می خوانند و می خوانند؛ دومی که لباس قرمز می پوشند، آنها را به طور تقریبی می خوانند.
به طور کلی، این بازیگران حرفه ای نیستند، بلکه افرادی هستند که در همه بخش های اجتماعی کار می کنند و فقط در موارد مقدس عمل می کنند.
بعضی از ماسک ها نیز به خصوص شیطان استفاده می شوند.
در تضعیف می توان حضور همبستگی ماژولهای مختلف تئاتری را که در چارچوب پیچیدگی و کارآیی شدید در هم آمیخته اند، مشاهده کرد.
در ابتدا ممکن است اتفاق بیفتد که بازیگر که قاتل شهید مقدس را شکل می دهد، ناگهان - در حالی که او هنوز با خشم منهدم می شود - به تماشاگران گریه می کند، به آنها می گوید دردشان برای جرم و جنایت که حقیقتا توسط حقیقت انجام می شود یک قاتل در گذشته و محکوم کردن بی عدالتی او.
در عین حال نقش راوی به طور کلی توسط یک بازیگر برگزار می شود، بلکه توسط نماینده برخی از انجمن ها یا شرکت های محلی

سهم